Db19 over zichzelf
Hallo,
Vroeger sportte ik veel en mocht ik alles eten...ik bleef steeds op een 59 kg van gewicht, best leuk zo niets moeten doen
Toen stapte ik een relatie (althans dat was de naam), waarin ik continu onder stress stond, tussendoor kreeg ik ook nog medische tegenslag, maar daar ga ik niet over uitwijden, want heeft volgens mij weinig invloed op m'n gewicht, het was de relatie die me aan het emo-eten zette...steeds meer en meer...echt gewoon wegeten van tranen en stress...zo moet ik ergens vooraa
Hallo,
Vroeger sportte ik veel en mocht ik alles eten...ik bleef steeds op een 59 kg van gewicht, best leuk zo niets moeten doen
Toen stapte ik een relatie (althans dat was de naam), waarin ik continu onder stress stond, tussendoor kreeg ik ook nog medische tegenslag, maar daar ga ik niet over uitwijden, want heeft volgens mij weinig invloed op m'n gewicht, het was de relatie die me aan het emo-eten zette...steeds meer en meer...echt gewoon wegeten van tranen en stress...zo moet ik ergens vooraan de 80 kilo beland zijn op een bepaald moment...na vele gesprekken met vriendinnen en jaren van tevergeefse moeite doen en zware ruzies/agressie heb ik in januari 2009 besloten om een punt te zetten achter de relatie...en heb ik beseft dat ik mezelf heb weggecijferd al die jaren...hoe ga je anders vlotjes van Belgische kledingmaat 38 naar 42 zonder er bij stil te staan? Ik was totaal opgebrand, diep depressief en mijn gezicht stond elk uur op donderwolk...Nu streef ik naar "terug naar mezelf"...en mijn gewicht van tot tien jaar geleden dus, dat ik nu al afgevallen ben, geeft moed en doet me beter voelen...en is dus een onderdeel van m'n uiteindelijke doel: "eindelijk terug wat gelukkig worden"
In de periode maart-mei bleef ik op een lang plateau hangen, waardoor ik nu mijn streefdoel heb bijgestleld...nu is het afslankplan (de rode lijn) ook terug veranderd...en lijkt het of ik altijd onder mijn afslankplan zat...niet dus...eigenlijk vals spelen zeker? Maar ik wil het afslanken voor mezelf aangenaam en vooral haalbaar houden én vooral zo hard mogelijk mijn best blijven doen (al lukt het al twee keer niet om m'n streefgewicht te behalen).
Vroeger sportte ik veel en mocht ik alles eten...ik bleef steeds op een 59 kg van gewicht, best leuk zo niets moeten doen
Toen stapte ik een relatie (althans dat was de naam), waarin ik continu onder stress stond, tussendoor kreeg ik ook nog medische tegenslag, maar daar ga ik niet over uitwijden, want heeft volgens mij weinig invloed op m'n gewicht, het was de relatie die me aan het emo-eten zette...steeds meer en meer...echt gewoon wegeten van tranen en stress...zo moet ik ergens vooraan de 80 kilo beland zijn op een bepaald moment...na vele gesprekken met vriendinnen en jaren van tevergeefse moeite doen en zware ruzies/agressie heb ik in januari 2009 besloten om een punt te zetten achter de relatie...en heb ik beseft dat ik mezelf heb weggecijferd al die jaren...hoe ga je anders vlotjes van Belgische kledingmaat 38 naar 42 zonder er bij stil te staan? Ik was totaal opgebrand, diep depressief en mijn gezicht stond elk uur op donderwolk...Nu streef ik naar "terug naar mezelf"...en mijn gewicht van tot tien jaar geleden dus, dat ik nu al afgevallen ben, geeft moed en doet me beter voelen...en is dus een onderdeel van m'n uiteindelijke doel: "eindelijk terug wat gelukkig worden"
In de periode maart-mei bleef ik op een lang plateau hangen, waardoor ik nu mijn streefdoel heb bijgestleld...nu is het afslankplan (de rode lijn) ook terug veranderd...en lijkt het of ik altijd onder mijn afslankplan zat...niet dus...eigenlijk vals spelen zeker? Maar ik wil het afslanken voor mezelf aangenaam en vooral haalbaar houden én vooral zo hard mogelijk mijn best blijven doen (al lukt het al twee keer niet om m'n streefgewicht te behalen).
Laatste dagboekbericht
maandag 28 maart 2011
Ook reageren? Het reactieformulier staat onderaan de pagina





maar het is behoorlijk stil hier de laatste tijd!